Highway to hell

No stop signs, speed limit
Nobody’s gonna slow me down
Like a wheel, gonna spin it
Nobody’s gonna mess me around
Hey Satan, paid my dues
Playing in a rocking band
Hey mama, look at me
I’m on my way to the promised land, whoo!
I’m on the highway to hell

Ik ben pas tien kilometer onderweg als de DJ langs het parcours deze mooie hit van AC/DC draait. Hij heeft een voorspellende gave, want ik was afgelopen zondag inderdaad op weg naar de hel.

De marathon van Valencia is erg fraai, perfect georganiseerd en een absolute aanrader voor iedere marathonloper. Alleen het vlakke parcours, waar ze mee adverteren, is wel wat minder vlak dan verwacht. Blijkbaar betekent het woord vlak in Spanje iets anders dan in Nederland. Vooral dat kilometerslange stuk vals plat omhoog vanaf een kilometer of 25 richting de oude stad. Hel op aarde.

Het is misschien wel de hel op aarde, maar wat is het toch een prachtige stad. Natuurlijk is het deels mijn eigen schuld. Door een griepje en wat pijntjes in de hiel en kuit begin oktober verliep de voorbereiding niet helemaal naar wens. Zo kwam de langste duurloop niet boven de 24 kilometer. Veel te kort. En dat heb ik geweten. Eigenwijs als ik ben, ging ik gewoon van start op een tempo dat minstens tien minuten van mijn PR af moest snoepen. De eerste kilometers gingen vrij soepel voorbij. Maar al gauw werd het zwaarder en zwaarder. Bij kilometer 32 was het op. Vanaf dat moment was het meer wandelen dan lopen. Uiteindelijk kwam ik, mede met dank aan het supportteam Simone en Xander, na bijna vijf uur over de prachtige finish in Ciutat de les Arts i les Ciències, gelegen in het fraaie Turia Park. Dit park, een voormalige rivierbedding doorklieft de stad van oost naar west en is een prachtige groene strook met meerdere bezienswaardigheden.

Na de finish kon ik dan eindelijk genieten van een heerlijk, koel en verdiend biertje. Niet wetende dat er nog een hel aan zou komen. De spierpijn viel reuze mee. Ik kon nog gewoon de trap op en af lopen. Op maandag nog een uitstapje naar Albufera, een natuurpark ten noorden van Valencia en de bakermat van de paella. Overal rijstvelden en een prachtig meer.

De hel. Een dag later zou de terugreis naar Nederland zijn. Dinsdagmiddag 14.00 uur verlaten we ons appartement en na een voorspoedige reis met de metro bereiken we het vliegveld. Snel langs de security en dan met een kopje koffie wachten op vertrek. Alleen dat vertrek kwam niet, want door een grote stroomstoring op Schiphol werd de vlucht geannuleerd. En dan moet je geduld hebben, veel geduld. Aan het eind van de avond konden we terug naar de stad voor een overnachting in het prachtige Barcelo-hotel. Behalve de overnachting hadden ze ook nog een heerlijk driegangenmenu voor ons klaargezet. Woensdagochtend vroeg op, terug naar het vliegveld en dan via een tussenstop in Barcelona alsnog terug naar Nederland. ’s Middags om 17.00 uur kon ik eindelijk de voordeur van mijn eigen huis open doen. In plaats van een korte vlucht van twee uur was ik 27 uur onderweg.

Eenmaal thuis begint het gewone leven weer. Opruimen, wassen, boodschappen, werk. En nieuwe plannen maken. In april 2018 loop ik opnieuw de marathon in Rotterdam. Het doel is om één uur sneller dan Valencia te lopen. Ik heb nog vijf maanden om me hier goed op voor te bereiden. En dan gaat het zeker lukken. Ook in de hel is er een happy end. En ze leefden nog lang en gelukkig.

Een reactie plaatsen